កាលនៅពីក្មេង ខ្ញុំតែងតែយល់ថា ម្ដាយរបស់ខ្ញុំគឺជាមនុស្សដែល តឹងរ៉ឹងជ្រុលលើរឿងលុយកាក់។ ខ្ញុំធ្លាប់ធុញទ្រាន់ដែលឃើញគាត់មិនដាច់ចិត្តបោះចោលអ្វីទាំងអស់ ចាប់តាំងពីកន្ទុយថ្នាំដុសធ្មេញ រហូតដល់ដបកែវចាស់ៗ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំឈានជើងចូលសង្គម ត្រូវរ៉ាប់រងរាល់ចំណាយដោយខ្លួនឯង ទើបខ្ញុំដឹងថា អ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ហៅថា «ភាពកំណាញ់» នោះ តាមពិតវាគឺជា ភាពឆ្លាតវៃ យ៉ាងជ្រាលជ្រៅបំផុត ដែលមនុស្សជាច្រើនទាល់តែដល់វ័យកណ្ដាល ទើបអាចរៀនសូត្របាន។

ម្ដាយរបស់ខ្ញុំមានទម្លាប់ប្រើប្រាស់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យអស់ពីលទ្ធភាព។ ថ្នាំដុសធ្មេញដែលច្របាច់លែងចេញ គាត់យកកន្ត្រៃមកកាត់ជាពីរ ដបសាប៊ូដែលជិតអស់ គាត់ផ្កាប់វាទុកជាច្រើនថ្ងៃ សូម្បីតែកំទេចសាប៊ូដុំតូចៗ ក៏គាត់ប្រមូលដាក់ក្នុងស្បៃដើម្បីប្រើបន្ត។ កាលនោះ ខ្ញុំគិតថាវា លំបាកពេកហើយ។ ប៉ុន្តែពេលនេះខ្ញុំយល់ថា វាមិនមែនមកពីការខ្វះខាតលុយកាក់ទេ ប៉ុន្តែគឺមកពីគាត់ ស្អប់ការខ្ជះខ្ជាយ។ សកម្មភាពតូចតាចទាំងនេះ បានជួយឱ្យគ្រួសារសន្សំបានថ្លៃចំណាយមិនតិចឡើយក្នុងមួយខែៗ។

សូម្បីតែខោអាវចាស់ៗ ក៏គាត់មិនដែលបោះចោលដែរ។ បើប្រើលែងកើត គាត់នឹងកាត់វាធ្វើជាក្រណាត់ជូតផ្ទះ។ ក្នុងក្រសែភ្នែកម្ដាយ ស្ទើរតែគ្មានអ្វីមួយដែលគ្មានប្រយោជន៍ឡើយ។ ថង់ផ្លាស្ទិក ដបកែវ សុទ្ធតែមានកន្លែងដាក់ និងមានតួនាទីថ្មីជានិច្ច។ នេះហើយជាអ្វីដែលយុវវ័យសម័យនេះហៅថា ការរស់នៅដោយនិរន្តរភាព។

ទម្លាប់បិទភ្លើង និងដកដុយភ្លើងរាល់ពេលឈប់ប្រើ បានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅក្នុងខ្លួនគាត់។ ប៉ុន្តែ គាត់មិនដែលសន្សំសំចៃចំពោះរឿងដែល ចាំបាច់នោះទេ។ ក្នុងឱកាសបុណ្យទាន ភ្លើងក្នុងផ្ទះតែងតែបើកចោលដើម្បីឱ្យក្មេងៗដើរហើរងាយស្រួល។ គាត់តែងផ្ដាំថាសុវត្ថិភាពត្រូវមកមុនគេ។ ការសន្សំសំចៃសម្រាប់គាត់ មិនមែនជាការកាត់បន្ថយដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌទេ ប៉ុន្តែគឺការចេះប្រើប្រាស់លុយកាក់ឱ្យចំគោលដៅនិងទិញតែអ្វីដែលចាំបាច់ពិតប្រាកដ។

កាលនៅតូច ការមានម្ដាយសន្សំសំចៃ គឺជាភាពធុញទ្រាន់។ ប៉ុន្តែនៅពេលពេញវ័យ វាគឺជាសំណាងដ៏ធំធេង។ ទម្លាប់ដែលខ្ញុំធ្លាប់តែមិនចូលចិត្ត ឥឡូវនេះបានក្លាយជាគ្រឹះសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ ការសន្សំសំចៃ មិនមែនជាភាពកំណាញ់ទេ តែវាគឺជាជំនាញជីវិត ជាភាពនឹងនរចំពោះមុខលុយកាក់ និងជាមេរៀនដ៏ធំបំផុតដែលម្ដាយបានបង្រៀនខ្ញុំ គឺការចេះស្កប់ស្កល់ និងការចេះឱ្យតម្លៃរាល់អ្វីៗដែលខ្លួនកំពុងមាន។

ប្រភព៖​​ Substack