ការអប់រំ មិនមែនគ្រាន់តែជាការរៀនសូត្រនៅក្នុងសាលា ឬចំណេះដឹងនៅក្នុងសៀវភៅនោះឡើយ។ មាន​មតិជាច្រើនយល់ថា ការអប់រំល្អ ត្រូវបានស្តែងចេញតាមរយៈសញ្ញាបត្រ របៀបនិយាយស្តី ឬចំណេះដឹងទូលំទូលាយ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពជាក់ស្តែង ការអប់រំរបស់មនុស្សម្នាក់ ច្រើនតែស្តែងចេញមកយ៉ាងច្បាស់បំផុត តាមរយៈឥរិយាបថតូចតាចបំផុត នៅក្នុងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ជាពិសេសគឺនៅទីសាធារណៈ។

មនុស្សម្នាក់អាចនិយាយស្តីបានយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ស្លៀកពាក់បានយ៉ាងសមរម្យ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែបង្ហាញឥរិយាបថខ្វះមនសិការ​នៅកណ្តាលចំណោមមនុស្ស នោះរូបភាពរបស់ពួកគេនឹងត្រូវធ្លាក់ចុះតម្លៃ នៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកដទៃភ្លាមៗ។ ផ្ទុយទៅវិញ មានមនុស្សមួយចំនួនមិនសូវជាលេចធ្លោខ្លាំងនោះទេ ប៉ុន្តែតែងតែធ្វើឱ្យអ្នកជុំវិញខ្លួនមានអារម្មណ៍ស្រណុកចិត្ត ដោយសារតែរបៀបរស់នៅប្រកបដោយភាពហ្មត់ចត់ និងចេះគិតគូរដល់ផលប្រយោជន៍រួម។

អ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នោះគឺ មនុស្សដែលមានការអប់រំល្អ ជារឿយៗមិនដែលព្យាយាមបង្ហាញថាខ្លួនឯងខ្ពង់ខ្ពស់ ឬថ្លៃថ្នូរជាងអ្នកដទៃនោះឡើយ។ ពួកគេគ្រាន់តែយល់យ៉ាងសាមញ្ញថា នៅទីសាធារណៈ រាល់សកម្មភាពផ្ទាល់ខ្លួននីមួយៗ សុទ្ធតែអាចជះឥទ្ធិពលដល់អារម្មណ៍ និងការជួបប្រទះរបស់អ្នកដទៃនៅជុំវិញខ្លួន។ ហើយភាគច្រើន ពួកគេតែងតែ​ចៀស​វាង​មិនធ្វើរឿងទាំង ៣ យ៉ាងខាងក្រោមនេះឡើយ។

១. មិននិយាយស្តីឡូឡាខ្លាំងៗ ដើម្បីទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍

នៅតាមហាងកាហ្វេ លើរថយន្តក្រុង ក្នុងរោងភាពយន្ត ឬសូម្បីតែនៅក្នុងជណ្តើរយន្ត វាមិនពិបាកឡើយក្នុងការជួបប្រទះមនុស្សដែលនិយាយគ្នាឮខ្លាំងៗ ហាក់ដូចជានៅជុំវិញនោះមានតែក្រុមរបស់ខ្លួនឯងតែមួយក្រុមអញ្ចឹង។ មានអ្នកខ្លះបើកបាសទូរស័ព្ទឮៗពេលនិយាយទូរស័ព្ទ មានអ្នកខ្លះសើចលេងក្អាកក្អាយនៅកណ្តាលហ្វូងមនុស្ស​ ហើយថែមទាំងនិយាយពីរឿងផ្ទាល់ខ្លួននៅទីសាធារណៈ ដោយមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីខ្សែភ្នែកធុញទ្រាន់របស់អ្នកដទៃឡើយ។ រឿងនេះ ជួនកាលមិនមែនផ្តើមចេញពីបំណងអាក្រក់នោះទេ ប៉ុន្តែវាមកពីការខ្វះសមត្ថភាពក្នុងការយល់ដឹងអំពីលំហរួម និងអារម្មណ៍​របស់សមូហភាព។

មនុស្សដែលមានការអប់រំល្អ តែងតែមានមនសិការខ្ពស់អំពីកម្រិតសំឡេង និងវត្តមានរបស់ខ្លួននៅទីសាធារណៈ។ ពួកគេយល់ថា មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែចង់ស្តាប់រឿងរ៉ាវសន្ទនារបស់ខ្លួននោះទេ ហើយរឹតតែមិនចង់ឱ្យគេរំខានដោយសារតែសំឡេងរំខានដែលមិនចាំបាច់។

អ្វីដែលគួរឱ្យយកចិត្តទុកដាក់នោះគឺ មនុស្សដែលមានភាពហ្មត់ចត់ពិតប្រាកដ ជារឿយៗមិនត្រូវការក្លាយជាចំណុចកណ្តាល ដោយការបង្កើតការចាប់អារម្មណ៍នោះឡើយ។ ពួកគេមានទំនុកចិត្តគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងក្នុងកម្រិតល្មម រក្សាភាពងាយស្រួលសម្រាប់ទាំងខ្លួនឯង និងអ្នកជុំវិញខ្លួន។ ភាពស៊ីវិល័យមិនមែនស្ថិតនៅលើការនិយាយរឿងរ៉ាវខ្ពង់ខ្ពស់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែជាការចេះនិយាយខ្សឹបៗ ឬបន្ថយសំឡេងឱ្យត្រូវតាមកាលៈទេសៈតែប៉ុណ្ណោះ។

២. មិនបង្ហាញឥរិយាបថខ្វះការគោរពចំពោះបុគ្គលិកបម្រើការងារ

វិធីមួយក្នុងចំណោមវិធីដែលលឿនបំផុតដើម្បីមើលដឹងពីកម្រិតនៃការអប់រំរបស់មនុស្សម្នាក់ គឺការសង្កេតមើលរបៀបដែលពួកគេប្រព្រឹត្តទៅលើបុគ្គលិកបម្រើសេវាកម្ម សន្តិសុខ អ្នកសម្អាត ឬអ្នកដែលធ្វើការងារផ្នែកសេវាកម្ម។ មានមនុស្សមួយចំនួនមានភាពគួរសមខ្លាំងណាស់ចំពោះថ្នាក់លើ ឬមិត្តភក្តិ ប៉ុន្តែបែរជាមួរម៉ៅក្តៅក្រហាយដាក់បុគ្គលិក គ្រាន់តែដោយសារ​តែម្ហូបចេញមកយឺតបន្តិច អ្នកបើកបរខុសផ្លូវ ឬបុគ្គលិកគិតលុយមានការឆ្គាំឆ្គងបន្តិចបន្តួច។ ពួកគេចាត់ទុកថា​ការដែលខ្លួនបង់លុយ គឺមានន័យថាមានសិទ្ធិបញ្ចេញកំហឹងដាក់អ្នកដទៃបានតាមចិត្ត។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ មនុស្សដែលមានការអប់រំល្អ តែងតែរក្សាការគោរពជាអប្បបរមាចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នា ដោយមិនប្រកាន់មុខរបរ ឬឋានៈសង្គមឡើយ។ ពួកគេចេះនិយាយពាក្យ “អរគុណ” “សុំទោស” ចេះរង់ចាំតាមលំដាប់លំដោយ និងចេះផ្តល់មតិរិះគន់ដោយមិនប្រើឥរិយាបថមើលងាយមើលថោក។

រឿងនេះមិនមែនមានន័យថា ពួកគេតែងតែនៅស្ងៀម ប្រសិនបើជួបប្រទះសេវាកម្មមិនល្អនោះទេ។ ប៉ុន្តែពួកគេយល់ថា ការផ្តល់មតិស្ថាបនា និងការប្រមាថមើលងាយ គឺជារឿងពីរខុសគ្នាស្រឡះ។ របៀបដែលមនុស្សម្នាក់ប្រព្រឹត្តទៅលើមនុស្សដែល មិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីដល់ខ្លួន ច្រើនតែឆ្លុះបញ្ចាំងពីគុណធម៌ និងបុគ្គលិកលក្ខណៈបានច្បាស់លាស់ ជាងពាក្យសម្តីពិរោះៗណាមួយទៅទៀត។

៣. មិនធ្វើឱ្យរំខានដល់លំហរួមតាមចិត្តចង់

មនុស្សដែលមានការអប់រំល្អ តែងតែមានការយល់ដឹងយ៉ាងច្បាស់លាស់អំពីគោលគំនិតនៃលំហរួម។ ពួកគេយល់ថាកន្លែងសាធារណៈ មិនមែនជាកន្លែងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេឡើយ។ ហេតុនេះហើយ ពួកគេកម្រនឹងដណ្តើមជួរគ្នា ចោលសំរាមពាសវាលពាសកាល ឈរពាំងផ្លូវដើរ បើកតន្ត្រីឮៗនៅទីសាធារណៈ ឬយកភាពងាយស្រួលរបស់អ្នកដទៃមកធ្វើជាភាពងាយស្រួលរបស់ខ្លួនឯងណាស់។ សកម្មភាពដែលមើលទៅហាក់ដូចជាតូចតាចទាំងនេះ ប៉ុន្តែវាបានជះឥទ្ធិពលផ្ទាល់​ដល់ការជួបប្រទះរួមរបស់មនុស្សជាច្រើននាក់។

ឧទាហរណ៍ មានអ្នកខ្លះដើរចូលទៅក្នុងជណ្តើរយន្ត ប៉ុន្តែមិនរង់ចាំឱ្យមនុស្សខាងក្នុងដើរចេញមកក្រៅមុនឡើយ មានអ្នកខ្លះមើលវីដេអូដោយបើកសំឡេងទូរស័ព្ទឮៗនៅលើរថយន្តឈ្នួល មានអ្នកខ្លះឈប់នៅចំកណ្តាលផ្លូវដើរដែលមានមនុស្សកកកុញ គ្រាន់តែដើម្បីថតរូប ឬនិយាយទូរស័ព្ទយ៉ាងយូរ។ រឿងរ៉ាវទាំងនេះ ជួនកាលផ្តើមចេញពីទម្លាប់មើលឃើញតែខ្លួនឯង។

មនុស្សដែលទទួលបានការអប់រំល្អ ច្រើនតែមាននិន្នាការសង្កេតមើលជុំវិញខ្លួន មុនពេលធ្វើសកម្មភាពអ្វីមួយ។ ពួកគេ​យក​ចិត្តទុកដាក់មើលថាតើការងារដែលខ្លួនធ្វើ មានបង្កភាពមិនខ្វល់ខ្វាយ ឬផលវិបាកដល់អ្នកដទៃដែរឬទេ។ នោះជាមូលហេតុដែលមនុស្សជាច្រើន ទោះបីជាមិនសូវលេចធ្លោខ្លាំង ក៏នៅតែបង្កើតអារម្មណ៍ស្រណុកចិត្តនៅពេលបង្ហាញខ្លួននៅទីសាធារណៈ។ ភាពហ្មត់ចត់របស់ពួកគេ ស្ថិតនៅលើព័ត៌មានលម្អិតតូចៗបំផុត ដែលមិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែយកចិត្តទុកដាក់នោះឡើយ។

កាន់តែមានវ័យចាស់ទុំ មនុស្សជាច្រើនកាន់តែដឹងច្បាស់ថា ការអប់រំមិនមែនមកពីសាលារៀន ឬចំណេះដឹងក្នុងសៀវភៅតែមួយមុខនោះទេ។ មនុស្សដែលរៀនពូកែខ្លាំង មិនប្រាកដថាជាមនុស្សដែលមានឥរិយាបថរស់នៅស៊ីវិល័យនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ មានមនុស្សមួយចំនួនមិននិយាយស្តីប្រើពាក្យខ្ពស់ៗវែងឆ្ងាយនោះទេ ប៉ុន្តែតែងតែធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេគោរព។

នៅទីសាធារណៈ រាល់ឥរិយាបថតូចតាចទាំងអស់ សុទ្ធតែឆ្លុះបញ្ចាំងមួយផ្នែកនូវបុគ្គលិកលក្ខណៈ និងកម្រិតនៃភាពហ្មត់ចត់របស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ ចាប់តាំងពីរបៀបនិយាយស្តី ការឈរតម្រង់ជួរ ការរក្សាអនាម័យ រហូតដល់ឥរិយាបថចំពោះអ្នកបម្រើសេវាកម្ម ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែបង្ហាញឱ្យឃើញថា តើមនុស្សម្នាក់ពិតជាយល់ពីគោលគំនិតនៃ “ការគោរពសហគមន៍” ពិតប្រាកដដែរឬទេ។

មនុស្សដែលមានការអប់រំល្អ ជារឿយៗមិនចាំបាច់ព្យាយាមធ្វើពុតជាសមរម្យនោះឡើយ។ ពីព្រោះសម្រាប់ពួកគេ ភាពស៊ីវិល័យបានក្លាយទៅជាទម្លាប់ធម្មជាតិមួយ នៅក្នុងរបៀបរស់នៅ និងរបៀបប្រព្រឹត្តទៅលើមនុស្សគ្រប់គ្នានៅជុំវិញខ្លួនបាត់ទៅហើយ។

ប្រភព៖ kenh14